Utrecht is altijd mijn thuis geweest. Veel plekken hebben een speciaal plekje in mijn hart. Bij het AZC naast mijn ouderlijk huis leerde ik fietsen, op het Jaarbeursplein demonstreerde ik talloze keren, en op de Rokade in Zuilen deed ik elke woensdag boodschappen met mijn oma.

Ik ben opgegroeid in een familie waar niet iedereen het breed had. Van jongs af aan zag ik hoe mijn familie probeerde de weg tussen de schulden te vinden. We raakten verdwaald. Het leven werd steeds kleiner: minder de deur uit, minder mensen over de vloer, minder hulp. Ik heb ervaren dat je in armoede nooit zonder steun vooruitkomt. Voor veel Utrechters is dat nog steeds de realiteit. Juist voor hen zijn plekken in de buurt belangrijk om elkaar te ontmoeten, zorgen even te vergeten of hulp te vinden.

Het voortbestaan van zulke plekken staat onder druk. Utrecht wordt aantrekkelijker voor investeerders, expats en toeristen. Grote ketens verdringen kleine ondernemers en vertrouwde plekken verdwijnen, zoals bioscoop Rembrandt en de buurtkroeg.

Utrecht moet een stad blijven waar iedereen zich thuis voelt, ongeacht achtergrond, inkomen of seksualiteit, en waar we voor elkaar zorgen. Daarom wil ik:

– Armoederegelingen uitbreiden en mensen met schulden beter helpen;
– ⁠Zorgen voor voldoende buurthuizen, sport- en ontmoetingsplekken in elke wijk, met cultuur als betaalbare publieke voorziening;
– ⁠Het erfgoed van Utrecht beschermen, van historische winkelpuien en groen tot kroegen en tradities, door bijzondere plekken actief aan te wijzen als monument.