Ik ben Lars, 24 jaar, en ik werk nu bijna anderhalf jaar in de Utrechtse politiek. Ik doe dat omdat de keuzes die hier worden gemaakt bepalen hoe jouw leven eruitziet. Heb je een plek om te wonen? Voel je je veilig en prettig in de stad? Zijn er plekken om te sporten, te ontspannen en elkaar te ontmoeten?

Dat zijn geen abstracte vragen, maar heel concrete keuzes over de toekomst van Utrecht. Te vaak worden die besluiten genomen zonder dat jonge mensen aan tafel zitten. Mijn motivatie is daarom simpel: zorgen dat de stem van mijn generatie wordt gehoord op de plek waar die keuzes worden gemaakt.

Mijn eerste prioriteit is het oplossen van de wooncrisis. Een woning is de basis om je leven op te bouwen. Dat weten veel jonge mensen, en ikzelf inmiddels ook. Afgelopen september raakte ik mijn huurwoning kwijt en werd iets wat vanzelfsprekend voelde, van de ene op de andere dag onzeker. Dan merk je hoe alles samenhangt: wonen, rust, veiligheid en de ruimte om vooruit te kunnen.

Die ervaring neem ik elke dag mee in mijn werk en in de gesprekken die ik voer. Ik accepteer het niet dat in onze stad mensen op straat slapen, terwijl we weten dat de woningnood sneller kan worden aangepakt. Daarom zet ik me in voor veel, snel en betaalbaar bouwen. Voor woningdelen. En voor een betere verdeling van sociale huurwoningen, zodat ook mensen zonder twaalf jaar wachttijd een kans maken op een woning.

Utrecht moet een stad zijn waar iedereen meedoet en de ruimte krijgt om zijn leven op te bouwen. Daar sta ik voor. Altijd benaderbaar, en scherp als het nodig is.