Utrecht is mijn thuis. Ik wil dat het een stad blijft waar je kunt wonen, maken, fietsen en jezelf zijn. Nu en later.
Ik ben Kirsten Jassies, 51 jaar, moeder van twee tienerkinderen, en ik woon in Lombok. Een wijk waar verschillende mensen, verhalen en culturen samenkomen, dicht op elkaar en vol leven. Lombok is rauw, levendig en divers, en juist daarom bijzonder binnen Utrecht.
Ik stel me kandidaat omdat Utrecht niet alleen leefbaar moet blijven, maar eerlijker. Mijn kinderen zijn hier opgegroeid en moeten straks ook in hun eigen stad kunnen wonen. Niet pas na jaren wachten, niet alleen als je veel geld hebt. Wonen is voor mij geen bijzaak of dossier, maar een basisvoorwaarde om vrij te kunnen leven. En ja: een stad waar je veilig over straat kunt en jezelf kunt zijn, ongeacht wie je bent of van wie je houdt.
Ik werk als zelfstandig ondernemer, schrijver en trainer op het snijvlak van media en technologie. Ik weet hoe verhalen worden gemaakt, hoe platforms bepalen wie zichtbaar is en wie niet, en hoe macht zich steeds vaker digitaal organiseert. Die blik neem ik mee de partij in. Niet theoretisch, maar praktisch: beleid moet werken voor echte mensen.
Cultuur is voor mij geen decoratie. Het is wat een stad laat ademen. Ik ga graag naar concerten, poppodia en kleine zalen, en zit net zo lief op een alternatief terras of in een van de vele coffee hotspots. Utrecht moet een stad blijven waar makers ruimte hebben, waar muziek klinkt en waar niet alles gladgestreken wordt.
Ik wil me hard maken voor meer groen in de stad. Meer bomen, meer ruimte voor natuur en dieren, meer plekken om even op adem te komen. En voor Utrecht als fietsstad: toegankelijk, menselijk en duurzaam.
Utrecht zie ik niet als bezit, maar als gemeenschap. Dáár ga ik voor.