Mijn naam is Melanie (1992) en ik woon in Utrecht. Ik ben niet hier om te vertellen hoe fantastisch alles gaat, dat wordt volgens mij al genoeg gedaan, maar de realiteit is voor veel mensen in deze stad anders. Ik ben iemand die het leven van de rauwe kant heeft gezien, onder andere in het buitenland. Ik ben niet gesteld op het gepolijste, burgerlijke en neutrale, al voelde ik me in de politiek daar wel toe gedwongen; het moet voor de meeste netjes zijn en blijven. Die druk is voelbaar. Ik denk dat die druk ook gevolgen heeft voor de besluiten die er voor de samenleving worden genomen.

Wat beweegt mij in Utrecht?

Utrecht wordt steeds meer een eenvormigheid van blije studenten en hippe koffietentjes, terwijl de mensen die echt iets te zeggen hebben of die buiten de norm vallen, steeds vaker aan de kant worden geschoven. Ik weet wat het is om in de overlevingsstand te staan en ik zie dat deze stad weinig ruimte biedt om daaruit te komen. Een stad heeft wrijving nodig, een tegengeluid. De stad is al mooi van buiten, nu nog vanbinnen.

Waarom EenUtrecht?

Ik heb voor EenUtrecht gekozen omdat ik geloof dat er ruimte moet zijn voor een ander geluid, omdat deze partij de orde juist tegengaat. We zijn nodig omdat de orde te veel in hun eigen bubbel leeft. EenUtrecht mag meer geluid krijgen, want op het moment komt het hele stadhuis niet verder vanwege het ‘goed voor de dag komen’, moeilijke woorden gebruiken, slim willen lijken, te veel regels, administratie en moeilijke systemen in plaats van er echt te zijn voor de mensen. Oplossingen worden vaak tegengewerkt door de belangen van grote partijen. Kies daarom voor EenUtrecht als je Utrecht een keer vooruit wilt zien gaan vanuit een andere hoek.