Mijn naam is Karin van der Meulen. Op een kleine uitstap naar Maarssen na woon ik mijn leven lang al in Utrecht. Begin deze eeuw heb ik voor het eerst ervaren tegen welke muren je aanloopt als je contact zoekt me de gemeente. De straat waaraan wij woonden, werd gebruikt door sluipverkeer waar ze veel te hard reden. Hierdoor durfden de bewoners hun kinderen niet buiten te laten spelen. Pas toen we tot twee keer toe de straat hebben opengebroken kwam er actie vanuit de gemeente. Nu 26 jaar later merk ik dat de stad gebukt gaat onder het centralistische denken van het college. Elke buurt en wijk is uniek. Die kracht wordt veel te weinig gebruikt. Ik heb mij bij EenUtrecht aangesloten, omdat die wél de kracht van bewoners zien.